O nas

Dom Pomocy Społecznej w Szyldaku powstał w październiku 1991 roku  z inicjatywy Wojewódzkiego Zespołu Pomocy Społecznej w Olsztynie na mocy zarządzenia Wojewody Olsztyńskiego.

Dom pomocy mieści się w dwukondygnacyjnym budynku po byłym hotelu robotniczym miejscowej Stacji Hodowli Roślin. Budynek wymagał gruntownej przebudowy i remontu. Prace budowlano-modernizacyjne trwały rok. W listopadzie 1992 roku w domu zamieszkało pierwszych dziesięciu mieszkańców. W ciągu 14 lat swojego istnienia dom został ulepszony pod względem lokalowym: dobudowano boczną klatkę schodową z windą, podjazdy dla wózków inwalidzkich, zmodernizowano pralnię, dzięki czemu powstałą kaplica i nowa pracownia terapeutyczna – warsztat tkacki.

W wyniku konkursu ogłoszonego przez Starostę Ostródzkiego, od 1-go stycznia 2009r. Domem kieruje Fundacja Polskich Kawalerów Maltańskich w Warszawie „Pomoc Maltańska” i przyjął nazwę, Dom Pomocy Społecznej „Michała Archanioła”.

Budynek domu pomocy jest wkomponowany w kompleks zieleni, która skutecznie chroni przed hałasem z ruchliwej trasy Warszawa – Gdańsk.

Placówka w Szyldaku jest miejscem stałego zamieszkania dla 80-u osób z przewlekle chorych psychicznie. Schorzeniem dominującym wśród mieszkańców jest schizofrenia. Dom jest ośrodkiem koedukacyjnym, mieszkańcy domu zróżnicowani są pod względem wieku, zaawansowania choroby oraz czasu pobytu w placówce. Mieszkańcy zajmują pięcioosobowe segmenty mieszkalne (pokoje dwu- i trzyosobowe) zabezpieczone węzłem sanitarnym, mieszczące się na dwóch piętrach budynku. Parter stanowią pomieszczenia administracyjne, pomieszczenia pralni, kuchni oraz stołówka, kaplica i warsztat tkacki oraz pomieszczenie rehabilitacyjne z hydromasażem. Dwie pozostałe pracownie terapeutyczne umieszczone są na dwóch kolejnych piętrach domu. Na pierwszym piętrze znajduje się również pomieszczenie do rehabilitacji, w którym mieszkańcy korzystają z zabiegów fizykoterapeutycznych i siłowni. Aktualnie w przygotowaniu są jeszcze: sala „doświadczania świata” i pracownia stolarska.

DPS  jest miejscem pracy dla 44 osób z Szyldaka i Ostródy – 34 kobiety i 10 mężczyzn. Najliczniejszą grupę personelu domu stanowią pracownicy działu opiekuńczo-terapeutycznego. Na nich właśnie w głównej mierze spoczywa zadanie angażowania mieszkańców w różnorodne rodzaje działań, począwszy od motywowania chorego do wykonywania czynności związanych z utrzymaniem higieny osobistej, aż po podejmowanie konkretnych, zaplanowanych działań w ramach zorganizowanych zajęć terapeutycznych.

W ramach realizacji procesu rehabilitacji nasza placówka oferuje swoim mieszkańcom różnorodne zajęcia aktywizujące, dostosowane do zainteresowań i możliwości psychofizycznych mieszkańców. Podstawową formą aktywizującą jest terapia zajęciowa, uzupełniana zajęciami z obszaru działalności kulturalno-oświatowej oraz różnymi imprezami rekreacyjno-rozrywkowymi organizowanymi poza terenem domu. Ponadto placówka zapewnia kompetentną pomoc psychologiczną, opiekę pielęgniarską (24 h/dobę) opiekę medyczną i rehabilitacyjną (lekarz pierwszego kontaktu, lekarz psychiatra, fizjoterapeuta) jak również umożliwia praktykowanie religijne, zgodne z wyznaniem mieszkańców.

Dzięki zastosowaniu szeregu form terapii zajęciowej osiągane są pozytywne efekty procesu aktywizacji. W obrębie społeczności domu pozostaje jednak grupa mieszkańców wymagających większego zainteresowania ze strony personelu i bardziej efektywnego postępowania terapeutycznego.

Prowadzone przez dom działania terapeutyczne wyzwalają w mieszkańcach potrzebę aktywnego działania, która chroni skutecznie chorych przed zgubnym, destrukcyjnym wpływem bezczynności. Jednak na dzień dzisiejszy oferta terapeutyczna  Domu staje się niewystarczająca, szczególnie dla grupy mieszkańców, których stan zdrowia pozwala na większe usamodzielnienie, a jednocześnie sprzyjałaby dalszej poprawie ich zdrowia, uczenia się współdziałania i współpracy, rozwijania zdolności współżycia społecznego.

Współczesne formy opieki nad psychicznie chorymi cechuje duży stopień zinstytucjonalizowania, co zawęża i usztywnia ramy pracy terapeutycznej, relacjom społecznym nadaje charakter formalny i niejednokrotnie przyczynia się do wtórnego upośledzenia osoby chorej. Dodatkowym utrudnieniem jest fakt wspólnego zamieszkiwania dużej grupy osób o odmiennych temperamentach, potrzebach i upodobaniach, różnym stopniu zaawansowania choroby, co z kolei rodzi wiele konfliktów. Wszystko to nie sprzyja procesowi aktywizacji i znacząco komplikuje jego przebieg.

Należy zatem poszukiwać alternatywnych form opieki nad chorymi psychicznie, pozwalających na codzienne i systematyczne obcowanie i uczestniczenie w życiu tzw. zdrowej części społeczeństwa. Małe domy, obsługujące kilkuosobową lub kilkunastoosobową grupę mieszkańców, wkomponowane w strukturę osiedla mieszkaniowego stwarzałyby niewątpliwie lepsze warunki i perspektywy dla aktywizacji  i integracji społecznej osób z przewlekłymi schorzeniami układu nerwowego.

Możliwość komentowania jest wyłączona.